Το έργο αυτό του Μπέργκμαν είναι πραγματικά μία σχολή από μόνο του. Επηρεασμένο από την αβανγκάρντ αλλά και από το θεατρικό στοιχείο που διακρίνει τον σκηνοθέτη.

Οι δύο βασικοί χαρακτήρες, η νοσοκόμα και η ηθοποιός, είναι δύο αντίθετοι πόλοι.

Η μια είναι μια έμπειρη από τη ζωή ηθοποιός που έχει χάσει την φωνή της ενώ η άλλη μια νεαρή νοσοκόμα που μόλις αποφοίτησε από τη σχολή, αγαπά την τέχνη, τον κινηματογράφο και το θέατρο και θαυμάζει την ηθοποιό που προσέχει.

Τα κοντινά των ηθοποιών είναι αριστουργηματικά.

Σε μία εξομολόγηση ο χαρακτήρας της νοσοκόμας μας παραθέτει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το γάμο και τον εαυτό της ενώ σε αντίθεση η ηθοποιός παρακολουθεί το γεγονός του μοναχού που αυτοπυρπολήθηκε και συγκλονίζεται.

Μετά από την πίεση της γιατρού μεταφέρονται στην εξοχή.

Εκεί συνυπάρχουν και η νεαρή νοσοκόμα να φλυαρεί και να φιλοσοφεί ακατάπαυστα. Έτσι της εξομολογείται μια ερωτική περιπέτεια και έρχονται κοντά. Όμως όλα θα αλλάξουν όταν θα διαβάσει ένα γράμμα στο οποίο η ηθοποιός εκθέτει όσα της εκμυστηρεύτηκε.

Ο Μπέργκμαν πηδάει από το κλασσικό μοντάζ αφήγησης στο εννοιολογικό μοντάζ με πολύ μεγάλη ευκολία τονίζοντας την ψυχολογία των χαρακτήρων.

Όταν έρχονται σε αντιπαράθεση συγκρούονται και ηθοποιός σπάσει τη σιωπή της. Εγκλωβισμένες σε αυτό το άγριο τοπίο αναγκάζονται να συγκρουστούν μεταξύ τους αλλά και καθεμία με τον εαυτό της. Η φαντασία μπλέκεται με την πραγματικότητα όταν εμφανίζεται ο χαρακτήρας του άντρα.

Το τελικό χτύπημα όταν η νεαρή νοσοκόμα αποκαλύπτει τις ενδόμυχες σκέψεις της ηθοποιού για το παιδί και τον άντρα της σε ένα ριζοσπαστικό «διπλό πλάνο» των ηθοποιών.

Η βία στο τέλος θα είναι λυτρωτική και για τις δυο και καθεμία θα γυρίσει πίσω στην ζωή της.

Ένα ψυχολογικό δράμα με δυο καταπληκτικές πρωταγωνίστριες και έναν ποιητή σκηνοθέτη.

Δημήτρης Λάλος

Δημήτρης Λάλος

Tempus Verum

Scroll to Top